Twoje ciało codziennie wysyła sygnały – napięcie, zmęczenie, dyskomfort czy ograniczenia ruchu. Często je ignorujemy, aż w końcu przeradzają się w ból. Ten artykuł pomoże Ci zrozumieć, jak czytać sygnały z ciała i dlaczego warto się nimi zająć, zanim pojawią się poważniejsze przeciążenia. Warsztat „Mapa ciała” poprowadzi Agata Wiśniewska, to praktyczne spotkanie, które uczy, jak zatrzymać się i wsłuchać w swoje ciało.

Dlaczego warto słuchać swojego ciała?

Ciało to nie tylko struktura fizyczna – to system, który reaguje na wszystko, co przeżywasz. Stres, emocje, styl życia i sposób pracy zostawiają w nim ślad. Ignorowanie sygnałów może prowadzić do chronicznych dolegliwości. Natomiast świadoma praca z ciałem pozwala reagować wcześniej – zanim pojawi się ból.

Najczęstsze sygnały, które możesz odczuwać:

• napięcie karku i barków
• ból pleców (szczególnie odcinka lędźwiowego i szyjnego)
• uczucie ciężkości w ciele
• ograniczona ruchomość
• przewlekłe zmęczenie bez wyraźnej przyczyny

Czym jest mapa ciała?

Mapa ciała to praktyczne narzędzie, które polega na zatrzymaniu uwagi na ciele, zauważeniu odczuć (napięcia, sztywności, braku czucia), zaznaczeniu ich na schemacie sylwetki. Nie jest to diagnoza medyczna, ale sposób na zwiększenie świadomości ciała i jego potrzeb.

Jak wygląda warsztat „Mapa ciała” w Rokietnicy?

Warsztat ma spokojny, praktyczny charakter i jest dostosowany do każdej kobiety, niezależnie od poziomu sprawności. Podczas spotkania:

• wykonasz delikatne ćwiczenia rozluźniające, które przygotują ciało
• przejdziesz przez skanowanie ciała (body scan) krok po kroku
• stworzysz swoją indywidualną mapę napięć
• otrzymasz wskazówki, jak pracować z ciałem na co dzień

Lokalizacja: Rokietnica, ul. Kolejowa 1, salka warsztatowa na I piętrze FIZJO IN TOUCH 
Czas trwania: 3 godziny (9:00-12:00)

Co zyskasz dzięki pracy z mapą ciała?

Udział w warsztacie pomoże Ci:

• lepiej rozpoznawać napięcia i przeciążenia
• reagować, zanim pojawi się ból
• poznać proste techniki do pracy w domu
• zwiększyć poczucie spokoju i kontaktu ze sobą

Dla kogo jest ten warsztat?

Warsztat „Mapa ciała” jest dla Ciebie, jeśli:

• czujesz napięcie w ciele na co dzień
• pracujesz siedząco i odczuwasz skutki przeciążeń
• chcesz lepiej zrozumieć swoje ciało
• potrzebujesz chwili zatrzymania i wyciszenia
• szukasz łagodnej, bezpiecznej formy pracy ze sobą

Nie potrzebujesz doświadczenia ani kondycji – wystarczy otwartość.

Mapa ciała jako element profilaktyki zdrowia

Regularne zatrzymywanie się i sprawdzanie sygnałów z ciała to ważny element profilaktyki przeciążeń i bólu. W połączeniu z fizjoterapią i świadomym ruchem:

• zmniejsza ryzyko urazów
• poprawia jakość życia
• wspiera regenerację organizmu

To podejście jest szczególnie ważne dla kobiet pracujących w trybie siedzącym i żyjących w ciągłym napięciu.

Dołącz do warsztatu

Jeśli chcesz lepiej rozumieć swoje ciało, poczuć większy spokój i nauczyć się reagować na napięcia, to ten warsztat jest dla Ciebie.

Mapa ciała – Rokietnica | 10 maja | 9:00-12:00
Zadbaj o siebie w świadomy sposób i naucz się słuchać tego, co Twoje ciało mówi każdego dnia.

Artykuł Mapa ciała, jak nauczyć się rozumieć sygnały swojego ciała? pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Twarz jest jedną z najbardziej ekspresyjnych części naszego ciała. To właśnie na niej bardzo często widać zmęczenie, stres, napięcie, niewyspanie czy codzienny pośpiech. Marszczymy czoło, zaciskamy szczękę, unosimy brwi, napinamy okolice oczu. Często robimy to zupełnie nieświadomie.

Z czasem te drobne napięcia zaczynają wpływać nie tylko na wygląd twarzy, ale również na nasze samopoczucie. Możemy odczuwać ciężkość w okolicy żuchwy, bóle głowy, napięcie karku, uczucie „ściągnięcia” twarzy albo zmęczenie widoczne mimo odpoczynku. Właśnie dlatego coraz więcej kobiet szuka naturalnych metod pracy z twarzą – takich, które nie polegają wyłącznie na pielęgnacji skóry, ale obejmują również mięśnie, powięź, krążenie i układ nerwowy. Jedną z takich metod jest autoterapia twarzy w duchu Kobido.

Czym jest autoterapia twarzy?

Autoterapia twarzy to świadoma, delikatna praca z własną twarzą, szyją i okolicą głowy. Polega na wykonywaniu prostych technik manualnych, które pomagają rozluźnić napięte mięśnie, pobudzić krążenie i przywrócić twarzy naturalną lekkość.

Nie jest to klasyczny zabieg kosmetyczny. To raczej umiejętność, której można się nauczyć i później korzystać z niej samodzielnie w domu. Podczas warsztatu 9 maja uczestniczki poznają techniki inspirowane filozofią Kobido – japońskiego masażu twarzy, który łączy precyzję, uważność i pracę z głębszymi strukturami. W wersji autoterapeutycznej chodzi jednak nie o skomplikowany rytuał, ale o proste, bezpieczne i możliwe do powtórzenia ruchy.

Dlaczego twarz potrzebuje rozluźnienia?

Na co dzień często myślimy o twarzy głównie w kontekście wyglądu. Zastanawiamy się nad zmarszczkami, owalem, kolorytem skóry czy oznakami zmęczenia. Tymczasem twarz jest również obszarem bardzo silnie związanym z emocjami i napięciem. To tutaj często „trzymamy” stres.

Najczęstsze objawy napięcia w obrębie twarzy to:

• zaciskanie szczęki,
• napięcie w okolicy skroni,
• marszczenie czoła,
• uczucie ciężkości wokół oczu,
• bóle głowy,
• napięcie karku i szyi,
• zmęczony wygląd twarzy.

Autoterapia twarzy pomaga zauważyć te napięcia i stopniowo je zmniejszać.

Kobido – więcej niż masaż estetyczny

Kobido często kojarzy się z naturalnym liftingiem twarzy. I rzeczywiście, regularna praca manualna może poprawiać wygląd skóry, wpływać na owal twarzy i dodawać jej świeżości.

Ale w duchu Kobido chodzi o coś więcej. To praca z twarzą jako częścią całego ciała. Twarz nie funkcjonuje w oderwaniu od szyi, karku, oddechu czy postawy. Jeśli jesteśmy spięte, zmęczone i przeciążone, twarz bardzo często to pokazuje.

Dlatego autoterapia twarzy może być nie tylko sposobem na bardziej promienny wygląd, ale także formą codziennego zatrzymania i zadbania o siebie.

Co daje regularna autoterapia twarzy?

Regularna, nawet kilkuminutowa praktyka może przynieść wiele korzyści.

Może wspierać:

• rozluźnienie mięśni twarzy,
• zmniejszenie napięcia szczęki i żuchwy,
• poprawę krążenia,
• lepsze odżywienie tkanek,
• redukcję uczucia ciężkości twarzy,
• naturalne wygładzenie rysów,
• poczucie odprężenia,
• większą świadomość własnego ciała.

Wiele kobiet zauważa, że po pracy z twarzą czuje się spokojniej. Oddech staje się głębszy, twarz łagodniejsza, a całe ciało jakby mniej napięte.

Dla kogo jest ten warsztat?

Warsztat autoterapii twarzy w duchu Kobido jest dla kobiet, które chcą zadbać o siebie w naturalny, spokojny i świadomy sposób. Szczególnie warto przyjść, jeśli:

• czujesz napięcie w twarzy, szczęce, skroniach lub karku,
• często zaciskasz zęby,
• masz wrażenie zmęczonej, „ściągniętej” twarzy,
• chcesz nauczyć się prostych technik do domu,
• interesuje Cię naturalna pielęgnacja i praca manualna,
• potrzebujesz chwili wyciszenia i kontaktu ze sobą.

Nie musisz mieć żadnego doświadczenia. Warsztat jest prowadzony w spokojnym tempie, tak aby każda uczestniczka mogła poczuć się komfortowo.

Jak wygląda warsztat?

Podczas spotkania uczestniczki poznają podstawowe techniki autoterapii twarzy inspirowane Kobido. Będzie to praktyczne spotkanie, podczas którego skupimy się na:

• rozluźnieniu twarzy,
• pracy z okolicą żuchwy i policzków,
• delikatnym pobudzeniu krążenia,
• świadomym dotyku,
• prostych ruchach, które można powtarzać samodzielnie w domu.

To nie będzie wykład ani pokaz, który tylko oglądasz. To warsztat, w którym sama uczysz się pracować ze swoją twarzą.

Dlaczego warto nauczyć się autoterapii?

Bo to narzędzie, które zostaje z Tobą na dłużej. Nie zawsze mamy czas na regularne zabiegi czy długie rytuały pielęgnacyjne. Ale kilka minut świadomego dotyku może stać się prostym sposobem na codzienne rozluźnienie.

Autoterapia twarzy może być porannym rytuałem, chwilą po pracy albo wieczornym sposobem na wyciszenie. Nie wymaga specjalistycznego sprzętu ani dużej ilości czasu. Wymaga jedynie uważności.

Informacje organizacyjne

Warsztat: Autoterapia twarzy w duchu Kobido
Data: sobota 9 maja
Godzina: 10:00-11:30
Prowadząca: fizjoterapeutka Aleksandra Sygit

To kameralne spotkanie dla kobiet, które chcą zadbać o twarz, napięcie i samopoczucie w naturalny sposób.

Dla 2 osób warsztaty są tańsze, zabierz mamę/siostrę/przyjaciółkę!

Artykuł Autoterapia twarzy w duchu Kobido – naturalny sposób na napięcia, świeżość i kontakt ze sobą pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Blizna – niezależnie od tego, czy jest to blizna po cesarskim cięciu, czy po operacji, często traktowana jest wyłącznie jako problem estetyczny. Tymczasem dla fizjoterapeuty to znacznie więcej: to obszar, który może wpływać na całe ciało – od postawy, przez napięcia, aż po pracę narządów wewnętrznych.

Wiele kobiet nie zdaje sobie sprawy, że ich dolegliwości, uczucie ciągnięcia, dyskomfort w brzuchu, bóle pleców czy nawet problemy z dnem miednicy, mogą mieć związek właśnie z blizną.

Czym właściwie jest blizna?

Blizna to tkanka, która powstaje w miejscu uszkodzenia skóry i głębszych struktur. W przypadku porodu często obejmuje nie tylko skórę, ale również:

• powięź
• mięśnie
• tkanki głębokie

To oznacza, że jej wpływ sięga znacznie głębiej niż widzimy gołym okiem.

Co może powodować nie zaopiekowana blizna?

Blizna, która nie została odpowiednio opracowana, może być:

• twarda
• mało elastyczna
• „przyklejona” do głębszych warstw

To prowadzi do szeregu konsekwencji:

Najczęstsze objawy:

• uczucie ciągnięcia i sztywności
• ból przy dotyku lub ruchu
• ograniczenie ruchomości brzucha lub miednicy
• zaburzona postawa ciała
• trudność w aktywacji mięśni brzucha
• dyskomfort podczas współżycia
• problemy z mięśniami dna miednicy

Blizna a ciało – dlaczego ma tak duże znaczenie?

Ciało działa jak system połączonych naczyń. Jeśli w jednym miejscu pojawia się napięcie (np. w bliźnie), organizm zaczyna to kompensować.Efekty:

• zmieniona postawa (np. lekkie pochylenie do przodu)
• przeciążenia w odcinku lędźwiowym
• osłabienie pracy mięśni głębokich

Blizna może „ciągnąć” tkanki, wpływając na:

• ustawienie miednicy
• pracę przepony
• napięcie dna miednicy

Estetyka blizny – dlaczego to też ważne?

Wygląd blizny ma ogromne znaczenie psychologiczne. Kobiety często mówią o:

• braku akceptacji swojego ciała
• dyskomforcie przy patrzeniu w lustro
• obniżonej pewności siebie

Fizjoterapia uroginekologiczna pomaga:
poprawić kolor i strukturę blizny
zmniejszyć jej widoczność
przywrócić elastyczność skóry
poprawić czucie w tym obszarze

Na czym polega praca z blizną?

Praca fizjoterapeutki uroginekologicznej to nie tylko „masaż blizny”. To kompleksowe podejście do ciała.

Elementy terapii:

• terapia manualna (mobilizacja tkanek)
• nauka automasażu
• praca z oddechem
• ćwiczenia aktywujące mięśnie głębokie
• reedukacja postawy

Co się zmienia dzięki terapii?

Blizna a postawa ciała

To jeden z najczęściej pomijanych tematów.

Blizna (szczególnie po cesarskim cięciu) może powodować:

• lekkie zgięcie w przód
• „zamknięcie” klatki piersiowej
• napięcie w dolnej części brzucha

To z kolei wpływa na:

• oddech (płytszy)
• napięcie przepony
• funkcjonowanie mięśni dna miednicy

Dlatego w terapii tak ważne jest:
przywrócenie swobody ruchu
praca nad postawą
integracja całego ciała

Co często słyszy fizjoterapeutka?

„Myślałam, że tak już musi być”
„Nikt mi nie powiedział, że można coś z tym zrobić”
„Czuję, jakby coś mnie ciągnęło od środka”

To pokazuje, jak bardzo temat blizny jest niedoceniany.

Kiedy warto zgłosić się na terapię?

Nie trzeba czekać na „poważne objawy”.

Warto, jeśli:

• czujesz ciągnięcie lub dyskomfort
• blizna jest twarda lub bolesna
• boisz się jej dotykać
• masz problem z powrotem do aktywności
• nie czujesz brzucha „jak kiedyś”

Blizna to część Twojej historii – ale nie musi ograniczać Twojego ciała

Praca z blizną to coś więcej niż poprawa wyglądu. To:

• odzyskanie kontaktu z ciałem
• większa swoboda ruchu
• powrót do aktywności bez lęku
• poprawa jakości życia

Dobrze zaopiekowana blizna staje się miękka, elastyczna i „neutralna” dla ciała.

Podsumowanie – najważniejsze wnioski

blizna wpływa na całe ciało, nie tylko na skórę
może powodować napięcia, ból i zaburzenia postawy
terapia poprawia zarówno funkcję, jak i wygląd
praca z blizną to proces, ale daje realne efekty
nigdy nie jest „za późno”, żeby się nią zająć

Artykuł Blizna to nie tylko estetyka pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Obrzękiem limfatycznym nazywamy przewlekłe schorzenie wynikające z obrzęku tkanek wywołanego zastojem płynu pozakomórkowego, nazywanego chłonką lub potocznie limfą. Najczęściej występuje na kończynach dolnych lub górnych.

Jak objawia się obrzęk limfatyczny?

We wczesnych etapach obrzęk objawia się

• uczuciem ciężkości w kończynie,
• napięciem skóry,
• jest on miękki w dotyku,

a z charakterystycznych objawów wyróżnia się obrzęk pittingowy, inaczej jako objaw ciastowaty, polegający na tym, że po przyciśnięciu palcem w obszarze obrzęku odkształca się skóra i dopiero po chwili wraca do poprzedniej formy.

Towarzyszy mu także wrażenie, że kończyna męczy się szybciej, w porównaniu do niezajętej obrzękiem ręki. W tym czasie biżuteria lub rękawy stają się ciaśniejsze, jest to już znak ostrzegawczy, który łatwo zbagatelizować.

Obrzęk limfatyczny, a mastektomia

Obrzęk towarzyszący po zabiegu mastektomii powoduje zmiany na kończynie górnej, od strony operowanej. Obejmuje najczęściej ramię oraz boczną część klatki piersiowej, lokalizuje się również na przedramieniu, a nawet dłoni i palcach.

Podczas operacji dochodzi do usunięcia węzłów chłonnych pachowych, w efekcie płyn, który powinien być przez nie odprowadzany, zaczyna stopniowo gromadzić się w tkankach kończyny górnej. Proces zostaje zaburzony w odpływie chłonki. Dodatkowo stosowana radioterapia może zwiększać ryzyko obrzęku, ponieważ dochodzi do uszkodzenia naczyń limfatycznych.

Dlaczego warto udać się do fizjoterapeuty z obrzękiem limfatycznym?

Fizjoterapia odgrywa kluczową rolę w postępowaniu z obrzękiem limfatycznym, również w delikatnym obszarze jakim jest stan po zabieg mastektomii. Celem jest usprawnienie odpływu limfy, co przyczyni się do zmniejszenia obrzęków oraz poprawy funkcji kończyny górnej.

W terapii fizjoterapeutycznej stosuje się manualny drenaż limfatyczny oraz masaż limfatyczny, które pomagają pobudzić organizm do pracy, skupiając się na układzie limfatycznym. Masaż oraz drenaż wykonywane są na czystej, suchej skórze lub z użyciem delikatnego preparatu nawilżającego, mając na uwadze informacje, że masaż nie powinien boleć ani powodować zaczerwienienia skóry.

A jak przebiega masaż limfatyczny?

Są to spokojne, okrężne, powolne i rytmiczne ruchy, z delikatnym naciskiem – porównywalne do przesuwania skóry, wykonywane przez fizjoterapeutę na ciele pacjentki, towarzyszą temu powolne krążenia kończyną. Każdy ruch wykonuje się kilka razy, zgodnie z kierunkiem odpływu limfy – od obszarów bliższych tułowia w stronę końca kończyny.

Ważną częścią terapii są również ćwiczenia wspierające krążenie – indywidualne dostosowane do pacjenta, a także stosowanie kompresjoterapii, czyli specjalnych rękawów uciskowych na obrzęki. Możliwe jest również używanie kinesiotapingu przeciwobrzękowego.

Cała wizyta odbywa się w atmosferze ostrożności i empatii – fizjoterapeuta dostosowuje tempo i techniki do wrażliwości miejsca po mastektomii, tak aby leczenie było bezpieczne, delikatne i skuteczne.

Jak wykonywać automasaż limfatyczny po mastektomii?

Tempo powolne i spokojne. Zaczynamy od przegłaskania całej kończyny, startując od palców dłoni, a kończąc na tułowiu – jak smarowanie się ulubionym balsamem.

Przechodząc dalej, wykonujemy już to odwrotnie – od obszaru pachy i górnej części klatki piersiowej po stronie operowanej, ku dłoni.
Delikatnie masujemy ramię lekkimi, okrężnymi ruchami lub delikatnym ugniataniem, starając się pobudzić przepływ chłonki w stronę węzłów chłonnych.

Następnie przechodzimy do przedramienia i dłoni. Ruchy powinny być powolne, rytmiczne i delikatnie napinające skórę, ale bez wywoływania bólu czy nadmiernego ucisku.

Podczas automasażu warto także delikatnie poruszać ramieniem, wykonywać krążenia lub unoszenia ręki, co dodatkowo wspomaga przepływ.

Automasaż można wykonywać codziennie, rano lub wieczorem, przez kilka minut w zupełności wystarczy.

Kiedy warto wstrzymać się z masażem limfatycznym?

Masaż limfatyczny i drenaż są delikatnymi zabiegami, dlatego w niektórych sytuacjach mogą być niewskazane.
Jeśli występują objawy gorączki lub infekcji, organizm jest osłabiony, a pobudzanie krążenia limfy może nasilić stan zapalny.
Nie należy wykonywać masażu na skórze zaczerwienionej, z podwyższoną temperaturą, a zwłaszcza bolesnej czy tkliwej. Miejsca z niezaleczonymi ranami pooperacyjnymi, otarcia czy inne uszkodzenia skóry również należą do przeciwwskazań masażu.
Sygnałem alarmującym jest także nagły, szybko nasilający się obrzęk lub gwałtowny wzrost dolegliwości.

W takich przypadkach zawsze należy się skonsultować z fizjoterapeutą lub lekarzem, aby terapia przebiegała bezpiecznie i skutecznie.

Rekonstrukcja piersi po mastektomii, co warto wiedzieć?

Protezy piersi nie tylko pełnią funkcję estetyczną, lecz także mają znaczenie na równowagę i postawę ciała. Regulują obciążenia na obręczy barkowej, co wpływa pozytywnie u osób z obrzękiem limfatycznym po zabiegu.

Występuje wiele dostępnych modeli protez piersi na rynku, rozróżnia się je przede wszystkim na:

• protezy tymczasowe – lekkie, stosowane krótko po operacji
• protezy silikonowe – najbardziej zbliżone wagą do naturalnej piersi
• protezy lekkie / ultralekkie – często polecane kobietom z obrzękiem limfatycznym lub do noszenia na co dzień.

Dlaczego dobór protezy piersi ma znaczenie przy obrzęku limfatycznym?

Źle dobrana proteza piersi może ograniczać swobodny przepływ limfy oraz powodować ból i napięcia szyi czy pleców.
Dodatkowo dyskomfort w postaci ucisku w okolicach pachy czy klatki piersiowej może zwiększać napięcie mięśniowe i ograniczać ruchomość ramienia.
Wszystkie te czynniki mogą utrudniać prawidłowy odpływ limfy, co sprzyja nasileniu obrzęku lub jego progresji.

W skrócie, właściwie dobrana proteza:

• pomaga utrzymać symetrię postawy ciała,
• zmniejsza przeciążenia mięśniowe,
• poprawia komfort codziennego funkcjonowania,
• może wspierać efekty fizjoterapii i leczenia obrzęku.

Czy konsultacja fizjoterapeutyczna jest ważna przy doborze protezy piersi?

Konsultacja z fizjoterapeutą jest szczególnie ważna dla kobiet, u których obrzęk już występuje lub istnieje zwiększone ryzyko jego rozwoju.
Podczas wizyty fizjoterapeuta zwraca uwagę na postawę ciała, zakres ruchu kończyny górnej oraz sposób poruszania się. Na tej podstawie może zasugerować wybór lżejszej protezy, innego jej kształtu lub zmianę rodzaju bielizny. Właściwie dobrana proteza zmniejsza ucisk i przeciążenia, pozwalając pacjentce poruszać się swobodnie i bez dolegliwości bólowych.

Proteza, bielizna i terapia, jeden system?

Proteza piersi, odpowiednio dobrana bielizna oraz fizjoterapia powinny być traktowane jako jeden, wzajemnie uzupełniający się system. Każdy z tych elementów wpływa na postawę ciała, napięcie mięśniowe i przepływ limfy.
Nawet najlepiej dopasowana proteza nie spełni swojej roli, jeśli biustonosz będzie powodował ucisk w okolicy pachy lub barku, a brak fizjoterapii doprowadzi do ograniczenia ruchomości ramienia. Z kolei sama terapia może być mniej skuteczna, jeśli proteza i bielizna nie są dostosowane do aktualnego stanu zdrowia pacjentki.

Dlatego tak ważne jest kompleksowe podejście, które uwzględnia zarówno rehabilitację, jak i codzienne potrzeby. Taka współpraca sprzyja zmniejszeniu dolegliwości, poprawie funkcjonowania, lepszej kontroli obrzęku limfatycznego, a przede wszystkim lepszym samopoczuciem.

Profilaktyka obrzęku limfatycznego w codziennym życiu

Profilaktyka obrzęku limfatycznego opiera się na prostych, ale regularnie stosowanych działaniach. Istotną rolę odgrywa codzienny, umiarkowany ruch, który wspiera pracę układu limfatycznego.Równie ważna jest właściwa pielęgnacja skóry, zapobieganie urazom i infekcjom oraz unikanie przeciążeń kończyny po stronie operowanej.
Kluczowa pozostaje także uważna obserwacja ręki i szybka reakcja na pierwsze niepokojące objawy.

Rola leczenia farmakologicznego w obrzęku limfatycznym

W leczeniu obrzęku limfatycznego, również po mastektomii, nie ma jednego leku, który usuwa przyczynę problemu. Farmakoterapia ma charakter wspomagający i może być stosowana jedynie po konsultacji z lekarzem.

Leki moczopędne nie są zalecane, ponieważ nie usuwają limfy z tkanek.
Zazwyczaj zaleca się preparaty poprawiające krążenie żylne lub leki przeciwzapalne, jednak podstawą leczenia pozostaje fizjoterapia, drenaż limfatyczny oraz odpowiednia kompresjoterapia.

Czy stosowanie maści i żeli może pomóc w obrzęku limfatycznym po mastektomii?

Maści i żele nie leczą obrzęku limfatycznego, ale mogą łagodzić uczucie napięcia skóry i poprawiać jej kondycję.
Najczęściej stosuje się preparaty nawilżające, regenerujące lub zawierające substancje poprawiające mikrokrążenie. Stosowanie preparatów zaleca się wyłącznie na nieuszkodzoną skórę.

Przykładem są maści z kasztanowcem i trokserutyną, które łagodzą ból i obrzęki oraz działają przeciwzapalnie. Zaś maści z arniką polecane są przy obrzękach, siniakach i wybroczynach, są regenerujące dla tkanek.

Należy pamiętać, że są one jedynie uzupełnieniem terapii i nie zastępują drenażu limfatycznego ani ćwiczeń.

Podsumowanie

Obrzęk limfatyczny po mastektomii nie jest wyrokiem. Odpowiednio prowadzona, wczesna fizjoterapia daje realne możliwości kontrolowania objawów i poprawy jakości życia. Im szybciej zostaną podjęte działania, tym lepsze i trwalsze efekty można osiągnąć.

Masz pytania dotyczące drenażu lub chcesz sprawdzić jego efekty na własnej skórze?

Jeśli czujesz, że Twoje ciało potrzebuje wsparcia w regeneracji, napisz do nas po więcej informacji lub od razu zarezerwuj termin profesjonalnego masażu. Zapraszamy na konsultację do naszego gabinetu, razem zadbamy o Twoje zdrowie!

Masaż limfatyczny

Bibliografia:
1. D.Tomson, C.Schuchhardt – Drenaż limfatyczny

2. J.LaMatia, A.DiMenna – Obrzęk limfatyczny naturalne leczenie

3. M.Woźniewski, J.Kornafel – Rehabilitacja w onkologii.

4. M. Földi, R. Strößenreuther – Podstawy manualnego drenażu limfatycznego

Artykuł Obrzęk limfatyczny po mastektomii pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Skolioza, czyli skrzywienie kręgosłupa, stanowi wyzwanie zdrowotne dla wielu dzieci. Wczesna interwencja i właściwe leczenie są kluczowe dla zapobiegania długotrwałym komplikacjom. Fizjoterapia odgrywa niezwykle ważną rolę w procesie leczenia skoliozy, a jej znaczenie ciągle rośnie w świadomości zarówno specjalistów, jak i rodziców.

Do jednej z najczęściej występujących zaliczymy skoliozę idiopatyczną. Jest to trójpłaszczyznowe skrzywienie kręgosłupa, tzn. że skrzywienie następuje w trzech płaszczyznach: strzałkowej, czołowej i poprzecznej. Cechą charakterystyczną tego typu skolioz jest ich nieznane pochodzenie. Ustawienie kręgosłupa zdecydowanie pogarsza się w okresach szybkiego wzrastania dziecka.

• W płaszczyźnie strzałkowej dochodzi do zwiększania lub zmniejszenia kifozy piersiowej i/lub lordozy lędźwiowej. W konsekwencji możemy zauważyć, że klatka piersiowa jest mocno zapadnięta, dziecko ma mocno wystający brzuch i pośladki, bądź mocno spłaszczoną kifozę piersiową.
• W płaszczyźnie czołowej występuje skrzywienie boczne. Obserwując dziecko z tyłu możemy zauważyć, że kręgosłup ustawia się w kształt litery C – skoliozy jednołukowe lub litery S – skoliozy dwułukowe.
• W płaszczyźnie poprzecznej zachodzi rotacja kręgów względem siebie. Jeśli poprosimy dziecko o skłon w przód, zauważymy, że jedna strona pleców jest bardziej wystająca niż druga, co może świadczyć o skoliozie.

Przyczyny skoliozy u dzieci

Skolioza u dzieci może być wynikiem czynników idiopatycznych, wrodzonych lub nabytych. Chociaż przyczyny nie zawsze są jasne, wczesna diagnoza i interwencja mogą znacząco zmniejszyć ryzyko poważnych komplikacji.

Rozpoznanie skoliozy

Pierwsze spotkanie z fizjoterapeutą to w większości czasu tylko badanie!

Pierwsza wizyta u fizjoterapeuty w celu zbadania postawy Twojego dziecka w głównej mierze opiera się na badaniu.

Niezbędna jest:

• Ocena zdjęcia RTG
• Ocena wizualna,
• Pomiar krzywizn kręgosłupa,
• Pomiar kąta rotacji tułowia,
• Pomiar pionem,

• Pomiar pionem,
• Ocena długości mięśni,
• Ocena długości kończyn,
• Badanie aktywnego i pasywnego ruchu korekcji.

Jeśli pacjent nie posiada zdjęcia RTG, niezbędna będzie wizyta u ortopedy w celu potwierdzenia lub wykluczenia skoliozy.

Konieczne jest aby zdjęcie RTG zawierało cały kręgosłup, zaczynając od łuski kości potylicznej do stawów biodrowych. Ponadto zdjęcie powinno być wykonane w dwóch projekcjach: AP i boczne.

Obserwacja postawy dziecka i szybka reakcja na pierwsze sygnały są kluczowe dla wczesnego rozpoznania skoliozy.

Klasyfikacja skolioz

Na podstawie zdjęcia RTG dokonuje się pomiaru wartości kąta Cobba. Jest to metoda diagnostyczna polegająca na obliczaniu stopnia skrzywienia kręgosłupa. Pomiar ten jest istotny nie tylko ze względów diagnostycznych, ale także pomaga w ocenie efektów terapii i progresji choroby.

Dla klasyfikacji skolioz pod względem wielkości skrzywienia stosuje się najczęściej czterostopniowy podział według Grucy 

Oceniany na podstawie zdjęcia RTG:

• I stopień, do 30°
• II stopień- od 30° do 60°
• III stopień- od 60° do 90°
• III stopień, powyżej 90°

Obecne wartości kąta Cobba, które informują jak powinno przebiegać leczenie:

• Skoliozy I° 10° – 24° ćwiczenia
• Skoliozy II° 25° – 40° gorsety i ćw.
• Skoliozy III° pow. 50° operacje

Skoliozy poniżej 10° określa się mianem postawy skoliotycznej. W tym przypadku należy obserwować dzieci oraz zwiększyć im aktywność fizyczną. Taki stopień skrzywienia na początku okresu dojrzewania i w czasie skoków wzrostowych niesie duże ryzyko progresji skoliozy. Dlatego tak ważna jest obserwacja dzieci u których zbadano pierwsze symptomy.

W przypadku skolioz postępujących powyżej 40-50° często rozważana jest interwencja chirurgiczna.

Kluczowe sygnały ostrzegawcze skoliozy u dzieci

Oceniany na podstawie zdjęcia RTG:

• Asymetria ramion lub linii bioder
• Widoczne krzywienie kręgosłupa, szczególnie podczas pochylania się
• Nierówności w wysokości ramion lub bioder
• Widoczna asymetria w fałdach skórnych
• Trudności z utrzymaniem prostego stania

Rodzicu na co powinieneś zwrócić uwagę!

Metody leczenia skoliozy

Odpowiednio dobrana metoda leczenia może obejmować fizjoterapię, noszenie ortezy (gorset), a w niektórych przypadkach także interwencję chirurgiczną. Wybór metody zależy od wielu czynników, w tym stopnia skrzywienia, wieku dziecka i dynamiki postępu schorzenia.

Funkcjonalna Indywidualna Terapia Skolioz (FITS)

Jedną z metod leczenia skolioz jest metoda FITS, opracowana przez dr Mariannę Białek i dr Andrzeja M’hango.

Obejmuje ona 3 etapy:

• Badanie i uświadomienie pacjenta.
• Przygotowanie do korekcji: trening kontroli senso­motorycznej, usuwanie barier mięśniowo-powięzio­wych ograniczających ruch korekcyjny.
• Trójpłaszczyznową korekcję, budowanie i stabili­zowanie korekcyjnych wzorców ruchowych w otwartych i zamkniętych łańcuchach biokinematycznych, w po­zycjach funkcjonalnych.

Rozszerzona rola fizjoterapii w leczeniu skoliozy

Fizjoterapia jest fundamentem w leczeniu skoliozy u dzieci. Dostosowane do indywidualnych potrzeb programy ćwiczeń mogą nie tylko poprawić postawę, ale również znacząco zmniejszyć ryzyko dalszego postępu skrzywienia. Regularne sesje z fizjoterapeutą umożliwiają monitorowanie postępów i dostosowanie ćwiczeń do aktualnych potrzeb dziecka.

Czy warto korzystać z usług fizjoterapii?

Współpraca z doświadczonym fizjoterapeutą może przynieść znaczące korzyści dla dziecka zdiagnozowanego ze skoliozą. Profesjonalna opieka i indywidualnie dopasowany program ćwiczeń są kluczowe dla zapewnienia optymalnych wyników leczenia. Fizjoterapia oferuje nie tylko wsparcie w procesie leczenia skoliozy, ale również edukuje dzieci i ich rodziny o znaczeniu zdrowej postawy i aktywności fizycznej.

Podsumowanie

Skolioza u dzieci wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego, w którym kluczową rolę odgrywa fizjoterapia. Dzięki wczesnej diagnozie, odpowiedniemu leczeniu i regularnej współpracy z fizjoterapeutą, dzieci z skoliozą mogą cieszyć się lepszą jakością życia i minimalizować ryzyko poważnych komplikacji w przyszłości. Zachęcamy do skorzystania z profesjonalnych usług fizjoterapii, aby zapewnić swojemu dziecku najlepsze możliwe wsparcie na drodze do zdrowia.

Artykuł Skolioza u dzieci: Przyczyny, leczenie pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Historia Metody Bobath:

Metoda rehabilitacji Bobath została stworzona przez Berty Bobath i jej męża Karla Bobatha w latach 40. XX wieku. Początkowo była stosowana jako metoda rehabilitacji dla osób dorosłych z mózgowym porażeniem dziecięcym. Jednak z czasem zyskała popularność również w leczeniu dzieci z różnymi innymi zaburzeniami neurologicznymi.

Zasady Metody Bobath:

Metoda Bobath opiera się na założeniu, że każde dziecko ma potencjał do rozwoju i zdobywania nowych umiejętności, niezależnie od rodzaju jego zaburzenia. Terapia polega na stymulowaniu prawidłowych wzorców ruchowych oraz redukcji niepożądanych wzorców ruchowych.
Oto kilka kluczowych zasad tej metody:

1. Indywidualizacja terapii: Terapeuci Bobath dostosowują terapię do indywidualnych potrzeb każdego dziecka, biorąc pod uwagę jego umiejętności, możliwości i cele terapeutyczne.
2. Równowaga między aktywnością a odpoczynkiem: Terapeuci dbają o to, aby terapia była dostosowana do poziomu wytrzymałości i koncentracji dziecka, zapewniając mu odpowiednie przerwy.
3. Stymulacja sensoryczna: Metoda Bobath ma zadanie pobudzić zmysły człowieka takie jak dotyk, wzrok i słuch, aby stymulować układ nerwowy dziecka i zachęcać je do odpowiednich reakcji ruchowych.

Ćwiczenia Bobath dla Dzieci:

Centralnym elementem terapii Bobath są ćwiczenia, które mają na celu poprawę kontroli ruchowej, siły mięśniowej i równowagi

Oto przykłady niektórych ćwiczeń Bobath dla dzieci:

1. Ćwiczenia na stabilizację korpusu: Dziecko może wykonywać ćwiczenia, które pomagają w utrzymaniu stabilności korpusu podczas siedzenia lub stania
   
2. Ćwiczenia na koordynację: Terapeuci Bobath pracują nad koordynacją ruchową, np. poprzez ćwiczenia na chodzenie, bieganie lub skakanie.
3. Ćwiczenia na stymulację zmysłów: Terapia Bobath może obejmować ćwiczenia, które angażują różne zmysły dziecka, takie jak dotyk, słuch i wzrok.
4. Ćwiczenia na wzmacnianie mięśni: Dzieci wykonują ćwiczenia mające na celu wzmocnienie mięśni, co może poprawić kontrolę ruchową.
   

Zalety Metody Bobath:

Metoda rehabilitacji Bobath ma wiele zalet, w tym:

1. Poprawa kontroli ruchowej i siły mięśniowej.
2. Stymulacja rozwoju psychomotorycznego.
3. Zwiększenie niezależności i samodzielności dziecka.
4. Redukcja bólu i napięcia mięśniowego.
5. Poprawa równowagi i koordynacji ruchowej.

Podsumowanie:

Metoda rehabilitacji Bobath to skuteczna technika terapeutyczna, która pomaga dzieciom z zaburzeniami neurologicznymi w poprawie kontroli ruchowej, siły mięśniowej i równowagi. Dzięki indywidualizacji terapii oraz zastosowaniu różnorodnych ćwiczeń i stymulacji sensorycznej, metoda Bobath odgrywa istotną rolę w poprawie jakości życia dzieci z różnymi problemami neurologicznymi. Jeśli Twoje dziecko potrzebuje terapii, warto skonsultować się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą Bobath, który pomoże dostosować terapię do jego potrzeb i cele.

Artykuł Metoda Rehabilitacji Bobath, Na Czym Polega? pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Co będzie zdrowsze dla pleców mojego dziecka?

Niezależnie od rodzaju plecaka, istnieją dwa kluczowe czynniki, na które powinieneś zwrócić uwagę: waga plecaka i sposób noszenia.

Problem wielkiej wagi

Pierwszy problem, z jakim mierzą się dzieci dotyczy wagi. Badania wykazały, że waga noszonego plecaka nie powinna przekraczać 10% masy ciała dziecka. [1,2,3]. Tzn, że jeśli Twoje dziecko waży 35kg, plecak nie powinien być cięższy niż 3,5kg. Zwiększona masa plecaka do 15-20% masy ciała dziecka może  prowadzić do niekorzystnych zmian w kręgosłupie tj.spłycenie lordozy lędźwiowej[1], zmiana ustawienia kości krzyżowej[1], a także zaburzenia cyklu chodu, co może doprowadzić do wad stóp[3]. Statystyki pokazują, że średnia waga plecaków u dzieci szkolnych to 5kg! To oznacza, że prawdopodobnie i Twoje dziecko nosi zbyt ciężki plecak.

Noszenie ma znaczenie

Drugą trudnością jest  asymetryczne noszenie plecaka. Noszenie plecaka na jednym ramieniu, nawet jeśli utrzyma się w bezpiecznej wadze, może prowadzić do asymetrii ramion i zgięcia bocznego kręgosłupa [6]. Jeśli dołożysz do tego dodatkowe kilogramy wpłynie to negatywnie na postawę klatki piersiowej i środkowego odcinka kręgosłupa [2]. W tym miejscu warto wspomnieć o plecaku na kółkach. Zdecydowaną zaletą jego użytkowania jest to, że dziecko nie dźwiga kilogramów na plecach. Ciągnięcie go wymusza niestety asymetrię. Badania pokazują wpływ ciągnięcia plecaków na kółkach na negatywne zmiany ustawieniu klatki piersiowej i miednicy [5,6].
Problem z tego typu plecakiem robi się również, jeśli dziecko musi pokonywać różne bariery w drodze do szkoły i w samym budynku szkoły. Prowokuje to nieergonomiczne dźwiganie, cięższego o wagę stelaża plecaka. [5,6]

Co wybrać?

W pierwszej kolejności należy zastanowić się jaką drogę do szkoły będzie pokonywać dziecko. Drugim ważnym aspektem będzie infrastruktura szkoły. Jeśli przejście do drogi to kilkadziesiąt metrów, a budynek jest jednopoziomowy można pomyśleć o tornistrze na kółkach.
Wiele dzieci do szkoły dojeżdża jednak rowerem, hulajnogą lub mają do pokonania duże odległości. Zwłaszcza w gminie Rokietnica. Budynki szkół są nowoczesne, ale wielopoziomowe co nie sprzyja przenoszeniu plecaków na kółkach. W naszej opinii lepszym wyborem będzie plecak noszony, z uwzględnieniem poniższych elementów.

Poświęć czas na dobranie plecaka do rozmiarów dziecka

Przede wszystkim ważne jest, aby plecak był lekki. Na rynku coraz więcej jest modeli o maksymalnie zmniejszonej wadze własnej. Plecak powinien być wyposażony w szerokie, dobrze wyściełane ramiączka. To pomoże rozłożyć ciężar równomiernie na ramionach i zapobiegnie uciskowi czy otarciom skóry. Warto rozważyć też plecak z elastycznym i miękkim pasem piersiowym i biodrowym, może wpłynąć to na rozłożenie kilogramów. Nie jest to jednak wymóg konieczny i nie wszystkie lekkie modele plecaków mają dodatkowe pasy, dlatego priorytetem jest waga, szerokość ramiączek i dopasowanie plecaka do gabarytów dziecka.
Plecak najlepiej przymierzyć na dziecku i sprawdzić jego regulację. Dlateg
o nie trać czasu na szukanie plecaka w internecie, jeśli nie możesz go wcześniej przymierzyć na żywo.

3 wskazówki jak dopasować plecak do Twojego dziecka

1. Sprawdź czy możesz dopasować plecak, tak aby znajdował się jak najbliżej pleców.
2. Sprawdź czy dopasowany będzie znajdować się na środku pleców.
3. Sprawdź czy dolna część plecaka znajduje się na wysokości bioder.

Ergonomia pakowania plecaka

Wagę plecaka można zoptymalizować przez odpowiednie spakowanie go. Poniżej przygotowaliśmy, krótką notatkę jak najlepiej układać rzeczy w plecaku. Zaproponuj swojemu dziecku, aby wykorzystało to we wrześniu:

• najcięższe rzeczy/książki ułóż jak najbliższej pleców
• nie noś ciężkich przedmiotów na górze plecaka lub w przednich kieszeniach
• rozłóż rzeczy równomiernie, wykorzystując wszystkie kieszenie
• jeśli plecak będzie miał dodatkową komorę pod spodem, włóż tam strój na WF w osobnym worku, tak, żebyś po lekcji wf mógł włożyć worek do szafki i nie nosić przez cały dzień
• pamiętaj, żeby nie wypychać plecaka tak, by był szerszy niż Twoje ramiona

Nie zrzucaj winy na plecak

Samo posiadanie plecaka noszonego na plecach czy modelu na kółkach i stosowanie się do powyższych zaleceń, nie gwarantuje jednak zdrowej postawy. Rodzicu, masz wpływ na kondycję pleców swojego dziecka poprzez odpowiednią edukację i wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej. Często słyszymy od rodziców, że dziecko ma bóle pleców, czy głowy lub przyjmuje nieprawidłową postawę przez ciężki plecak. Tak, plecak ma duży wpływ, ale jeszcze większy ma to, co Twoje dziecko robi po szkole. A raczej, czego nie robi – brak mu odpowiedniej dawki aktywności fizycznej.

Moje dziecko się krzywi – czy tak mu zostanie?

W pierwszej kolejności musimy wyjaśnić sobie zjawisko asymetrii u dzieci. Żaden człowiek nie jest symetryczny. Zawsze znajdą się drobne różnice w ukształtowaniu dwóch tych samych, a jednak różnych połówek naszego ciała. Kiedy powinniśmy się martwić?
Oczywiście sytuacją, której nie należy bagatelizować jest ból, na który skarży się Twoje dziecko. Ból może świadczyć o stanach zapalnych, które toczą się w ciele młodego człowieka, wynikających z przeciążeń, niedospania, braku ruchu lub braku odpoczynku. Często ból w wieku szkolnym zrzucany jest na karb bólów wzrostowych. Należy pamiętać, że bóle wzrostowe są zjawiskiem nie do końca jasnym i poznanym. Zazwyczaj dotyczą bólów kończyn dolnych (dwóch jednocześnie) objawiających się w nocy i ustępujących samoistnie. Bóle kręgosłupa, mięśni przykręgosłupowych, barków czy głowy zdecydowanie nie można wrzucić do worka „bóle wzrostowe” [7]. Tutaj warto udać się na konsultacje do fizjoterapeuty dz
iecięcego. Wracając do asymetrii u dzieci w aspekcie bólu. Ból może być zwiastunem procesów zachodzących w organizmie, co w dalszej kolejności może prowadzić do powstawania asymetrii ciała. Dlatego warto reagować na pierwsze symptomy. Oczywiście asymetria może powstać z wielu innych różnych powodów:

• nieergonomiczne noszenie plecaka
• asymetrie utrwalone w wyniku asymetrii ułożeniowych z okresu niemowlęcego
• sporty jednostronne
• asymetria idiopatyczna, nieznanego pochodzenia najczęściej dotyczy rozwoju w wieku niemowlęcym lub ułożenia w brzuchu mamy

Wszystkie te czynniki mogą prowadzić do asymetrii funkcjonalnej, gdzie mięśnie przyzwyczajają się do napięcia po dominującej stronie. Kluczowym jest tutaj, aby nie dopr
owadzić do powstania asymetrii strukturalnej. W tym zjawisku może dojść do trwałych deformacji stawów i kości [7].
Postawa dziecka, którą należy skonsultować z lekarzem ortopedą lub fizjoterapeutą :

• znacznie uniesiony bark w stosunku do drugiego
• pochylona głowa w jedną stronę
• przesunięcie miednicy w bok
• wrażenie skróconej jednej nogi
• boczne skrzywienie kręgosłupa
• bark wysunięty do przodu w stosunku do drugiego
• odstająca jedna łopatka
• bark i biodra ułożone nie równolegle względem siebie
• dziecko wchodzi po schodach zaczynając każdy krok w górę tylko ulubioną stroną

Ruch receptą na zdrowie

Zalecana aktywność fizyczna dla dzieci w wieku szkolnym to minimum 30 minut ruchu w stopniu umiarkowanym każdego dnia. Można zacząć od spaceru, jazdy na rowerze. Dobrym wyborem będzie ruch na świeżym powietrzu zwłaszcza w towarzystwie innych dzieci – warto pomyśleć tutaj o placach zabaw na dw
orze. Dzieci, które w ramach zajęć pozalekcyjnym wybierają sport, warto podkreślić, że jeśli trenują 2 razy w tygodniu z większą intensywnością, nie zwalnia ich to z codziennego minimum aktywności, o której wspomniałam wyżej.
Czy warto, aby dziecko uczęszczało na zajęcia sportowe? ZDECYDOWANIE.
Sport pomoże wzmocnić dziecku mięśnie. Wzmocnione mięśnie będą wydajniejsze i silniejsze, dzięki czemu będą mogły „nosić” szkolny obowiązek na plecach.

6 warunków wartościowych zajęć sportowych

1. Zwróć uwagę na to, aby wybrane zajęcia początkowo miały charakter ogólnorozwojowych z ELEMENTAMI danej dyscypilny.
2. Dopytaj o model sportowy klubu:

• czy zajęcia mają charakter zabawowy
• czy stopniowo przechodzą w trening ogólnorozwojowy
• czy zwracają uwagę na budowanie wydolności/wytrzymałości
• czy dopiero w ostatniej fazie kształtują zawodnika pod kątem kwestii technicznych/taktycznych

1. Realizacja zajęć (chociaż częściowo) będzie ogromnym atutem. Buduje to niezwykle odporność i wydolność organizmu.
2. Dopytaj jak wygląda jednostka treningowa:

• czy część główna poprzedzona jest rozgrzewką
• czy występują elementy stretchingu
• czy kwestie rozciągania, rolowania trenerzy zostawiają jako „zadanie domowe”

1. Atutem będzie występowanie elementów treningu motorycznego, stabilizacyjnego, funkcjonalnego – wpływa to wartościowo na rozwój układu ruchu młodego sportowca.
2. I najważniejsze – nie krytykuj, wspieram, pomóż znaleźć dziecku jego własną drogę – sport ma być dla niego frajdą i pasją – nie koniecznie wybierze aktywność, którą Ty preferujesz.

Ruch to zdrowie, sport – nie

Żadna skrajność nie jest dobra, zawsze należy pamiętać o zdrowym rozsądku. Niemniej sport, jest bardzo wartościowy. Warto zauważyć, że jeśli w Twoim dziecku kształtuje się młody sportowiec trzeba pamiętać o treningu kompensacyjnym. Jeśli jednostki treningowe są częste, długie, towarzyszą temu różne zawody, dokładamy do te
go obowiązki szkolne, nie ma czasu na regenerację, jest to prosta droga do kontuzji. W takim wypadku regularny stretching funkcjonalny, trening stabilizacji i kontrole u fizjoterapeuty powinny wejść Wam w nawyk.

Praca u podstaw

Naucz swoje dziecko, jak nosić plecak i jak się pakować w sposób ergonomiczny. Wyjaśnij mu, że powinien nosić plecak na obu ramionach, tak, żeby kończył się na wysokości bioder. Dzięki temu uniknie niekorzystnych efektów asymetrii ramion i zgięcia kręgosłupa.
Bardzo ważne jest jednak, aby zapewnić dziecku odpowiednią dawkę ruchu. Regularne uprawianie sportu wzmacnia mięśnie, przez co ciężar plecaka nie będzie taki straszny. Oczywiście nie zmuszamy dziecka do sportu, zwróć jednak uwagę, aby zapewnić dziecku minimum 30 minut aktywności fizycznej dziennie. Może to być rower czy zwykły spacer. Ma to ogromny wpływ na profilaktykę wad postawy.

3 wskazówki dla zdrowych pleców Twojego dziecka

1. Zadbaj o to, by plecak był możliwie jak najlżejszy i noszony jak najkrócej
2. Regularne uprawianie sportu przez dziecko wzmocni jego mięśnie, dzięki czemu plecak nie będzie mu straszny.
3. Zachęć dziecko do regularnej aktywności fizycznej, nawet 30 minut dziennie spaceru, ma ogromne znaczenie.

Podsumowując, zabierz dziecko do sklepu i dopasuj plecak do jego gabarytów. Zwróć uwagę, aby prawidłowo przylegał i

był możliwie jak najlżejszy. Poświęć czas na wytłumaczenie dziecku w jaki sposób powinien nosić plecak i jak się pakować, by zminimalizować obciążenie kilogramami. Pamiętaj, że najlepszy i najbardziej ergonomiczny plecak czy zostawianie książek w szafce, nie zastąpi ruchu. Zadbaj o odpowiednią dawkę aktywności fizycznej dla Twojego dziecka, każdego dnia. To najlepsza forma profilaktyki powstawania wad postaw. Jeśli zainteresował Cię nasz artykuł, udostępnij dalej. Wyślij znajomemu, którego pociecha niebawem stawi pierwsze kroki w murach szkoły. A przygotowując wyprawkę, wróć do nas podobnie i skorzystaj z przygotowanej checklisty.

Artykuł przygotowali:
Natalia Żurawska – fizjoterapeutka ortopedyczna
Wsparcie merytoryczne:
Karolina Biel – fizjoterapeutka dziecięca,wad postawy
Joanna Nawrocka-Rohnka – fizjoteraputka dziecięca,wad postawy

Bibliografia:

1. Wpływ ciężaru plecaka szkolnego na skrzywienie kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej dzieci siedmioletnich: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4564613/
2. Wpływ asymetrycznego obciążenia plecaka na skrzywienie kręgosłupa u dzieci w wieku szkolnym: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25425595/
3. Wpływ obciążenia plecaka szkolnego jako zmienna wpływająca na kinematykę chodu dzieci siedmioletnich: https://www.mdpi.com/1660-4601/19/7/3843?fbclid=IwAR2dhQgaDZ78BWEpwuzfy46zD9kkBjAKHK-8a4NdlSUMQDqbIOQNN1L1Rzs
4. Ciągnięcie wózka szkolnego: Dobra opcja kinematyczna dla dzieci: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28110165/
5. Asymetria chodu i ocena postrzeganego wysiłku: jaki wpływ ma na nie noszenie plecaka i ciągnięcie wózka?:https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31156206/
6. Wpływ asymetrycznego noszenia plecaka na asymetrie tułowia i parametry określające boczne zgięcie kręgosłupa: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25850153/
7. Growing Pains : Cause, Significance and Treatment: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31168737/

Artykuł Plecak, a może tornister na kółkach? Jak wybrać odpowiedni plecak szkolny okiem fizjoterapeuty pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Asymetria ułożeniowa niemowląt jest stanem klinicznym, w którym zauważamy zaburzenia w budowie ciała i/lub jego postawie i/lub motoryce. Asymetria charakteryzuje się zróżnicowaną etiologią, lokalizacją i stopniem natężenia. Objawy asymetrii mogą dotyczyć struktur ciała (asymetria strukturalna), jego funkcji (asymetria funkcjonalna, tj. motoryczna) lub jednych i drugich. Mogą ujawniać się miejscowo, tzn. dotyczyć określonego obszaru ciała (asymetria miejscowa), bądź dotyczyć całego ciała (asymetria uogólniona). Asymetria jest stanem dynamicznym dlatego często zaobserwujemy przejście asymetrii miejscowej w uogólnioną, asymetrii strukturalnej w funkcjonalną i odwrotnie funkcjonalnej w strukturalną. Stąd też dokładne określenie podłoża asymetrii ułożeniowej w tym zależności strukturalno-funkcjonalnej jest dość trudne.

Przyczyn asymetrii jest niezmiernie wiele. Najczęściej występuje asymetria idiopatyczna tzn. że jej podłoże jest niejasne bądź nieznane, w przypadku której największe znaczenie odgrywają czynniki środowiskowe. Rzadziej odnotowana jest asymetria symptomatyczna, u podłoża której leżą zaburzenia powodujące asymetrię strukturalną i/lub funkcjonalną. Plagiocefalia ułożeniowa (spłaszczenie główki) i preferencja jednej ze stron uważane są jedne z najczęściej występujących asymetrii posturalnych (miejscowych), które stanowią poważne wyzwanie terapeutyczne.

Asymetria może rozwinąć się już w ciąży i/lub w okresie poporodowym u noworodków.

Pozycja szermierza (2 miesiąc)

fot.pozycja szermiercza

Po ukończeniu pierwszego miesiąca życia dziecka możesz zaobserwować asymetryczną pozycję czyli tzw. pozycję szermierza. Ułożenie tułowia zależne jest od ułożenia głowy tzn. rączka i nóżka po stronie w którą patrzy maluszek (stronie twarzowej) są w wyproście, a po stronie przeciwnej ugięte. Pozycja szermierza jest to stan fizjologiczny (naturalny), więc nie musisz się martwić. Ważne jednak aby taka aktywność występowała po prawej stronie i lewej. Później dziecko stopniowo wyrasta z pozycji szermierza.

Symetria (3 miesiąc)

Około 3/4 miesiąca życia ciało dziecka układa się symetrycznie. Zauważysz, że Twój maluszek dąży do symetrycznego ustawienia główki w linii środkowej ciała, prostego tułowia, obręczy barkowej i biodrowej ułożonej równolegle tzn. nosek, broda, mostek, pępek i spojenie łonowe tworzą jedną linię. Dodatkowo bobas zacznie łączyć rączki w linii środkowej ciała unosząc przy tym nóżki w powietrzu leżąc stabilnie na plecach. Z kolei na brzuchu maluszek bez trudu dłużej utrzymuje głowę nad podłożem wykonując ruchy w prawo i lewo. W tej pozycji może wytrzymać nawet kilkadziesiąt sekund. Dziecko utrzymuje symetryczny podpór na przedramionach łokcie znajdują sie w linii barków. Co więcej, miednica oparta jest o podłoże, biodra znajdują się w wyproście, a kolanka są lekko zgięte.

Co może być niepokojące?

Objawy asymetrii są różnorodne. Wśród dominujących widocznych oznak asymetrii znajdziemy:

• widoczna preferencje jednej strony ciała (np. głowa odwrócona tylko w jedną stronę)
• spłaszczenie głowy po jednej stronie
• w ok. 3 miesiącu życia problem z utrzymaniem głowy w linii środka
• tułów wygina się w tzw. literkę C
• obręcz barkowa i biodrowa ułożone nierównolegle względem siebie
• niekontrolowane przekręcanie się z brzucha na plecy
• dominująca aktywność jednej rączki lub nóżki
• wykonywanie obrotów z pleców na brzuch w jedną stronę
• próby wstawania z jednej nóżki
• wchodzenie po schodach zaczynając każdy krok w górę tylko ulubioną stroną

W razie jakichkolwiek Waszych wątpliwości należy skonsultować się z fizjoterapeutą, który oceni rozwój i postawę Twojego dziecka oraz dobierze odpowiednie ćwiczenia dostosowane indywidualnie dla niego. Jak już wiesz asymetria ciała może mieć różne podłoże, dlatego odpowiednia diagnostyka oraz wczesna interwencja jest niesamowicie istotna. Nie oznacza to jednak, że rehabilitacja będzie trwała długie miesiące, wszystko zależne jest od szybkości interwencji oraz stanu maluszka.

5 sposobów jak uniknąć asymetrii

Postaram się wam przybliżyć podstawowe zasady, które pomogą ustrzec Twoją pociechę przed asymetrią:

1. Postaraj się aby Twój maluszek już od pierwszych dni miał kontakt z naprzemiennością. Jeśli podnosisz i nosisz dziecko, staraj się aby wykonywać to zarówno na prawą jak i lewą stronę. Nie zapomnij o karmieniu podczas którego również zmieniaj strony, a w czasie przebierania staraj się obracać bobasa na boczki. Jednostronność może prowadzić do powstania lub pogłębiania asymetrii. Już od pierwszych dni życia dziecka zwracaj uwagę aby głowa ułożona była raz na jednej raz na drugiej stronie.
2. Podczas noszenia maluszka unikaj pozycji pionowej. Pamiętaj, że noszenie ma ogromne znaczenie. Tak malutki bobas nie ma jeszcze odpowiednio wzmocnionych mięśni aby utrzymać swoje ciało w tej pozycji. Często też nieświadomie możemy trzymać maluszka niezgrabnie, czego efektem może stać się asymetryczna postawa maluszka. Dlatego też w pierwszych miesiącach najlepiej nosić maluszka w pozycji fasolki, bokiem do świata lub na leniwca. Pozycję pionową rezerwujemy ewentualnie do odbijania.
3. Sprawdź jak usytuowane jest miejsce do snu maluszka. Czy po jednej stronie łóżeczka nie znajduje się okno, interesujące i kontrastowe zabawki co może zachęcać go do patrzenia w jednym kierunku. W takich przypadkach układaj maluszka w łóżeczku zmieniając ustawienia głowy. Takie proste sposoby mogą wiele zmienić w ułożeniu ciałka Twojego dziecka. Stosując od pierwszych dni zasady prawidłowej pielęgnacji unikniesz nieprawidłowych nawyków, które wraz z czasem coraz trudniej jest nam zmienić.
4. Staraj się aby w ciągu dnia obracać noworodka na brzuszek, unikając przebywania tylko w pozycji na pleckach. W pierwszych tygodniach dziecko znajduje się w tzw. pozycji zgięciowej tzn. główka oparta jest na policzku, kończyny górne i dolne są zgięte, pupa unisona jest do góry przez co cały ciężar ciała kieruje się w stronę głowy i obręczy barkowej co sprawia, że utrzymanie tej pozycji jest niesamowicie trudne. Mimo to staraj się nie zaprzestać układania maluszka na brzuszku. Bobas zbierając kolejne doświadczenia zacznie podejmować próby odepchnięcia się od podłoża na przedramionach, które z czasem będzie wysuwał coraz bardziej do przodu, obracania główki raz na prawą raz na lewą stronę, aby w kolejnych miesiącach utrzymać główkę w przestrzeni i bez problemu spojrzeć w prawo czy lewo. Dlatego układanie niemowlaka na brzuszku jest niesamowicie istotne. Warto pamiętać, że w momencie kiedy wasze dziecko śpi na brzuszku nie możemy zaliczyć tego do dziennej dawki brzuszkowania, ponieważ nie jest to dla niego czas aktywności. Co więcej, ważne aby niemowlę przebywało na brzuszku nie tylko na miękkim podłożu, ale i na twardym, dzięki czemu łatwiej będzie mu budować stabilną postawę co otworzy drogę do zdobywania nowych umiejętności.
5. Baw się z dzieckiem zachęcając go do osiągania symetrii ciała. Szczególnie w tych pierwszych miesiącach zależy nam aby maluszek dążył do symetrii, łączenia rączek w linii środkowej ciała czy skupienia wzroku w centrum. Zachęcaj go piosenkami czy zwykłą pogadanką o pogodzie do zatrzymania wzroku na Twojej twarzy przed dłuższy czas. Pomoże to wzmocnić więź między rodzicem, a maluszkiem oraz dodatkowo ćwiczyć umiejętność osiągania symetrii. Włóż zabawkę maluchowi w rączki aktywizując obie strony, potrzyj rączką o rączkę, nóżką o nóżkę i skieruj je złączone w stronę ust. Z czasem zaobserwujesz, że maluch potrafi sam osiągnąć symetrię ciała oraz wykonać proste zabawy obiema rączkami wkładając je do buzi czy próbując łapać podawaną zabawkę.

Mam w domu starszaka

Warto pamiętać, że każda niewyprowadzona asymetria może wiązać się z wadami postawy w przyszłości przeradzając się w skoliozę, skrzywienie kręgosłupa, pogłębioną lordozę czy kifozę.

Obserwuj swoje dziecko np. podczas wchodzenia po schodach czy też przy zwykłych czynnościach codziennych. Zwróć uwagę na ustawienie głowy, barków, miednicy. Jesteś pierwszą osobą, która jest w stanie zauważyć nieprawidłowość. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto udać się specjalisty.

Jesteśmy tu dla Ciebie. Nasi specjaliści fizjoterapii dziecięcej pomogą rozwiać Twoje wątpliwości, a w przypadku zdiagnozowania asymetrii przeprowadzą Cię przez cały proces rehabilitacji.

1. MichalskaA., Szczukocki M., Szwilling Z., Wendor J.: „Diagnostyka różnicowa asymetrii niemowląt” Developmental Period Medicine, 2016;XX,4

[elementor-template id=”5309″]

Artykuł Asymetria u dzieci jak wyleczyć poprzez ćwiczenia u fizjoterapeuty pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Trójpłaszczyznowa manualna terapia wad stóp została opracowana przez niemiecką fizjoterapeutkę Barbarę Zukunft-Huber. Czasami możecie spotkać się z określeniem trójwymiarowa terapia stóp. Opiera się ona na uwarunkowanym genetycznie rozwoju ruchowym i uwzględnia całościowe funkcjonalne sekwencje ruchowe rozwoju kończyn dolnych w pierwszym roku życia dziecka.

Rozwój stóp niemowlęcia.

Przez pierwsze 8-9 miesięcy maluszka w rozwoju dominuje następujący wzorzec ruchu: rotacja zewnętrzna i odwiedzenie w stawie biodrowym ze  zgięciem w stawach biodrowym i kolanowym oraz supinacją stopy. Myślę, że czytając to zdanie zastanawiacie się jak to ustawienie stóp ta naprawę wygląda. Najprościej, wasz maluszek podnosi nóżki do góry nad podłoże, kolana układa szeroko, a stópki patrzą podeszwami na siebie. Dopiero gdy niemowlę przechodzi do pozycji czworaczej, a następnie pozycji stojącej, zaczynają aktywizować się przywodziciele (kolanka nie są już tak szeroko ustawione), stopa zgina się podeszwowo (ustawienie stopy w pozycji czworaczej), czy później stojąc na palcach. Tak prezentuje się fizjologiczny rozwój stóp dziecka.

Jak wygląda wizyta u fizjoterapeuty?

Zanim fizjoterapeuta rozpocznie terapię, przeprowadza szczegółowy wywiad, diagnostykę i ocenę problemu z którym zgłasza się rodzic z dzieckiem. Używa do tego specjalnych chwytów diagnostycznych, które pozwalają w obiektywny sposób ocenić rozwój kończyn dolnych i stóp.
Wady stóp nie powinny być traktowane wyłącznie jako problem lokalny. Warto patrzeć na aspekt całościowego rozwoju dziecka, ponieważ mogą one wynikać np.: z asymetrii ułożeniowej dziecka, niewłaściwego rozwoju stawów biodrowych bądź też ograniczeń ruchomości czy też z zaburzeń o podłożu neurologicznym.
Słów kilka o rodzajach wad stóp i normach.
Wyróżniamy wiele wad stóp u dzieci, które są wskazaniem do zastosowania trójpłaszczyznowej manualnej terapii stóp, w tym:
– stopa płasko-koślawa
– stopa końsko-szpotawa
– stopa piętowa
– stopa sierpowata (stopa przywiedzeniowa)
– ograniczenia w obrębie stawów biodrowych
Najczęstszą wadą stóp, z którą zgłaszacie się wraz z dziećmi do fizjoterapeuty jest stopa płasko-koślawa. Zauważacie, że wasze maluszki kierują stópki do środka, krzywo ustawiają nóżki lub że stopa wygląda na taką rozlaną.
Faktem jest, że dzieci fizjologicznie również układają stopy w niewielkiej koślawości. Jednak istnieją granice. Dla dzieci od 2.- 3. roku życia, koślawość tyłostopia o wartości ok. 15 st oraz prawidłowy wynik testu w staniu na palcach jest normalnością. Natomiast po 6 roku życia dziecka koślawość pięty osiąga wartość 5 st., która jest również fizjologiczna dla osoby dorosłej.

Przejdźmy do terapii.

Terapia polega w szczególności na rozciąganiu przykurczonych struktur, wprowadzeniu elementów terapii manualnej, oraz późniejsze utrwalenie efektu terapeutycznego poprzez odpowiednio dobrany sposób bandażowania stóp, elastycznym niekrępującym ruchów bandażem.
Ćwiczenia oraz technika bandażowania stóp jest bardzo prosta do opanowania. Dlatego terapeuta zleci wam dodatkowe zadania do wykonywania w warunkach domowych. Co więcej bandaże będą stałym elementem życia. Według zaleceń należy je ściągać tylko w momencie ćwiczeń wskazanych przez fizjoterapeutę. Trójpłaszczyznowa terapia stóp często pozwala uniknąć interwencji chirurgicznych bądź też unieruchamiania nóg w szynach czy gipsach. Zasada jest jedna, im wcześniej terapia zostanie wprowadzona, zależnie od wady stóp i jej nasilenia, tym szybsze i widoczne efekty będziemy mogli dostrzec.

Artykuł Trójpłaszczyznowa terapia stóp – dla kogo, sposoby leczenia pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.

Igłoterapia (ang. dry needling), znana też jako terapia igłami, igłoterapia sucha lub suche igłowanie, jest to technika terapeutyczna, polegająca na wprowadzaniu cienkich igieł w skórę pacjenta, w celu leczenia różnych schorzeń czy dolegliwości. Podczas zabiegu fizjoterapeuta wprowadza bardzo cienkie igły (najczęściej o grubości 150-300 mikrometrów) bezpośrednio w skórę, w celu stymulowania leżących poniżej mięśniowo-powięziowych punktów spustowych (ang. trigger points) wywołujących lokalny ból.

Jak przebiega terapia?

Przebieg terapii suchego igłowania składa się z kilku kroków:

1. Ocena pacjenta: fizjoterapeuta zaczyna od przeprowadzenia wywiadu medycznego oraz oceny pacjenta. Omawia się wówczas objawy, dolegliwości oraz historię medyczną pacjenta. Na tej podstawie fizjoterapeuta może określić dalszy przebieg terapii, dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta.
2. Określenie punktów leczenia: na podstawie przeprowadzonego wywiadu fizjoterapeuta dąży do wykrycia napiętych pasm włókien mięśniowych wrażliwych na nacisk, będących miejscami bólu dla pacjenta.
3. Przygotowanie pacjenta: pacjent jest umieszczony w wygodnej pozycji na stole rehabilitacyjnym. Następnie fizjoterapeuta oczyszcza i dezynfekuje skórę w miejscu, gdzie zostaną wprowadzone igły.
4. Wprowadzenie igieł: fizjoterapeuta delikatnie wkłada cienkie igły w wybrane punkty. Samo wkłucie zazwyczaj jest bezbolesne lub może powodować niewielkie uczucie dyskomfortu. Igły pozostawia się od kilku do kilkunastu minut w zależności od decyzji fizjoterapeuty.
5. Monitorowanie oraz manipulacja igłami: w celu uzyskania oczekiwanych efektów terapii fizjoterapeuta może manipulować igłami poprzez ich obracanie lub delikatne przesuwanie.
6. Usunięcie igieł: po zakończeniu terapii fizjoterapeuta ostrożnie usuwa igły. W rzadkich przypadkach może wystąpić niewielki krwawienie.

Igłoterapia – choroby i schorzenia

Igłoterapia jest zalecana w przypadku poniższych dolegliwości:

• aktywne punkty spustowe na mięśniach
• bóle przeciążeniowe kręgosłupa
• rwa kulszowa
• stany pourazowe mięśni
• zespoły mięśniowo powięziowe np. bóle przeciążeniowe karku, dolnego odcinka kręgosłupa
• ostroga piętowa
• napięciowe bóle głowy
• nawracające kręcze
• zespół górnego skrzyżowania (Upper Cross Syndrome)
• zespół dolnego skrzyżowania (Lower Cross Syndrome)
• bóle przeciążeniowe kręgosłupa
• blizny np. po cesarskim cięciu, po zabiegach artroskopowych
• przeciążenia i uszkodzenia stożka rotatorów
• łokieć tenisisty
• łokieć golfisty
• kolano skoczka
• kolano biegacza
• przyparcia boczne rzepek
• stany przeciążeniowe gęsiej stopy
• zespół mięśnia gruszkowatego

Punkty spustowe

Punkty spustowe są to sztywne i twarde miejsca, wyraźnie wyczuwalne jako ziarenka, grudki czy stwardnienia, charakteryzujące się nadmierną tkliwością w napiętym paśmie mięśni szkieletowych. Punkty te wywołują objawy bóle aktywne, czyli takie gdzie ból występuje spontanicznie bez wywierania nacisku na mięśnie lub utajone, czyli wrażliwe na palpację (inaczej dotyk). Najczęstsze przyczyny powstawania punktów spustowych to:

• nadmierne przeciążanie struktur mięśniowych
• zmiany zwyrodnieniowe
• wcześniejsze urazy
• zabiegi operacyjne
• schorzenia narządów wewnętrznych

Igłoterapia a akupunktura

Igłoterapia i akupunktura są to dwie zupełnie różne techniki wykorzystujące te same igły. Akupunktura jest starożytną chińską praktyką medyczną, opartą na teorii przepływu energii „chi” przez sieć kanałów energetycznych zwanych meridianami. Jej celem jest przywrócenie równowagi energetycznej organizmu dzięki stymulacji konkretnych punktów w meridianach. Z kolei suche igłowanie koncentruje się bardziej na fizjologicznych rezultatach stymulacji tkanki,w tym poprawy przepływu krwi, redukcji napięcia mięśniowego czy zmniejszenia stanu zapalnego.

Działania niepożądane

Wkłucie igły w punkt spustowy powinno wywołać dolegliwości z jakimi przyszedł pacjent. Po terapii okolica nakłucia może być obolała nawet do 48 godzin. Dodatkowo mogą wystąpić małe krwiaki, ból mięśni utrzymujący się od 1 do 4 dni czy też 1-2 dniowa przeczulica.  Powyższe stany są naturalne i nie mają wpływu na podejmowanie przez pacjenta aktywności fizycznej.

Korzyści ze stosowania igłoterapii

Igłoterapia może zapewnić różne korzyści dla pacjenta, szczególnie w kontekście rehabilitacji i leczenia niektórych dolegliwości. Jej zaletą jest możliwość precyzyjnej penetracji tkanki mięśniowej, co może być trudne do osiągnięcia w typowych zabiegach fizjoterapeutycznych. Poniżej główne korzyści ze stosowania igłoterapii:

1. Redukcja bólu: jest to jeden z głównych powodów, dla których pacjenci decydują się na skorzystanie z suchego igłowania. Igły wprowadzone w odpowiednie punkty mogą stymulować układ nerwowy, co jest szczególnie skuteczne w przypadku bólu mięśniowo-szkieletowego, np. bólu pleców, bólu stawów, bólu szyi, migreny itd.
2. Poprawa funkcji fizycznych: odpowiednia terapia może przyczynić się do poprawy funkcji fizycznych, dzięki zmniejszeniu napięcia mięśniowego, zwiększeniu zakresu ruchów czy przywróceniu równowagi między różnymi grupami mięśniowymi
3. Redukcja stanów zapalnych: igłoterapia może wywołać efekt przeciwzapalny poprzez stymulację układu odpornościowego i regulację procesów zapalnych w organizmie. Może być szczególnie korzystna w przypadku stanów zapalnych stawów, mięśni czy tkanek.
4. Poprawa ogólnego samopoczucia: Wielu pacjentów zgłasza ogólne uczucie relaksu, zmniejszenie napięcia i stresu po sesjach igłoterapii.
5. Wspomaganie procesu rehabilitacji: Igłoterapia może być cennym narzędziem w procesie rehabilitacji, pomagając w poprawie funkcji fizycznych, przywracaniu ruchomości, redukcji bólu i przyspieszeniu procesu gojenia.

Przeciwwskazania dla igłoterapii

Igłowanie jest uważane za bardzo bezpieczną technikę, natomiast z uwagi na bezpieczeństwo i zdrowie pacjentów metody tej nie stosuje się w kilku przypadkach:

• Stosowanie leków przeciwzakrzepowych
• Ostre stany zapalne, infekcje lub alergia na metale
• Osoba cierpi na żylaki, zakrzepicę żylną
• Silny lęk przed igłami
• Kobieta w ciąży (potrzeba zgody lekarza)
• Nowotwory, ciężka miażdżyca, tętniak

Artykuł Igłoterapia w rehabilitacji – jakie choroby i schorzenia można leczyć tą metodą? pochodzi z serwisu Fizjo In Touch.